Tijd

Tijd Ik droomde, dat ik langzaam leefde...
Langzamer dan de oudste steen.
M. Vasalis

vrijdag 12 mei 2017

Weer thuis

Sinds gisteren ben ik weer thuis van het logeerfeest op de PAAZ, een goede zet die opname nu ik er op terug kijk.
Ik was compleet uitgeput vertelde de psychiater bij mijn eindgesprek, dit bleek ook duidelijk uit de vragenlijst die ik aan het begin van mijn opname moest invullen.
Twee weken zijn tekort om hier ook helemaal uit te kruipen maar het begin is gemaakt, de rust en structuur aanhouden die mij daar opgelegd zijn thuis handhaven, de volgende stap.
Ik heb er geslapen, gegeten, geslapen en nog meer geslapen en gegeten, in een heel rustige groep.
Een groep waar ik niet zoals bij mijn vorige opname, twee jaar geleden, de hele dag mijn energie moest vergaren en mijn grenzen bevechten om heel de dag van de ene therapietoestand naar de andere te hobbelen, wat ik niet kon en nu niet kan en geen meerwaarde voor mij heeft.
Ik belandde de eerste week direct in het lange weekend van koningsdag, elke patiënt die naar huis kon was naar huis, uitslapen en niks doen op een zeer rustige afdeling, hoe fijn was dat.
Als mijn hoofd het kussen raakte sloten mijn ogen als vanzelf en was ik weg.
Zo heb ik een keer gehad dat ik 's avonds na het douchen nog even op mijn bed ging liggen omdat het nog een kwartier duurde voor het snoepwinkeltje open ging voor mijn nachtmedicatie en er ineens een verpleegkundige naast mijn bed stond of ik er uit wilde komen, het was tijd voor het ontbijt.
Eten ging steeds beter, ik gaf mij over en liet het tellen van alles wat ik binnen kreeg achterwege, ook dat gaf relatieve rust, het voelde als een vakantie waarin je eet en drinkt waar je zin in hebt en later als je thuis komt de schade wel onder ogen komt.
Buiten het gewone eten, vier zakken drop en de nodige vlaai en taart naar binnen gewerkt, elke dag was het er een feestje, van de koning die jarig was tot iemand die met ontslag naar huis ging en trakteerde.
Het tweede weekend ging ik naar huis voor een dag en een nacht en sloeg de paniek toe, de weegschaal die thuis wachtte, help, ga ik die negeren of ga ik schrikken van het getal.
Net voor vertrek het besluit genomen dat ik op de afdeling op de weegschaal ging staan, met een volle maag, kleren en schoenen aan, een verpleegkundige die het getal noemde, gelukkig het viel mee.
Een getal van het kan vriezen en het kan dooien, door mijn kleding en volle maag, een getal wel hoger maar misschien ook niet door alles wat ik aan had, gerustgesteld naar huis dus.
De tweede week, een week van spanning opbouwen, twee tochtjes naar Zeist.
Het eerste naar mijn psychiater die contact gehad had met de psychiater van de PAAZ die vond dat de dosis van mijn medicatie te hoog was ten opzichte van mijn kleine lijf en wilde afbouwen.
Iets wat ik nu absoluut niet wil, niet nog meer ontregeling dan ik nu al ontregeld ben door alles wat er nog staat te gebeuren wat betreft de eetstoornis samen met de uitputting van nu.
Mijn tweede bezoek aan Zeist was aan Rintveld de eetstoornis kliniek, eindelijk een afspraak.
Een spannende afspraak maar na mijn ongenoegen geuit te hebben toch voldoende vertrouwen om er verder te gaan.
De komende weken heb ik er wekelijks een afspraak, niet om mijn motivatie te toetsen zoals de bedoeling was maar om te kijken hoe we de eetstoornis gaan aanpakken, welke behandeling bij mij past.
En toen begon het opbouwen van de spanning, tijdens een bezoekjes aan de Stayokay voor een bakje koffie kwamen de geluiden op mij af en ontstond er een piep in mijn hoofd en een strakke band rond mijn hoofd, teveel prikkels na de rustige omgeving van de PAAZ was mijn conclusie toen, niet iets om mij druk over te maken, een bekend fenomeen.
Er kwam en patiënt in de groep waar ik mij groen en geel aan ergerde en ik niet alleen, zo iemand die constant de aandacht naar zich toetrok, klaagde en zeurde maar vooral dat ze al mijn klachten nabootste, ze kon niet eten, ze was helemaal uitgeput, ze kon niet goed lopen, ze vond dat ze veel rust nodig had en weet ik het allemaal wat nog meer.
Misschien was het allemaal ook wel zo maar mijn gevoel zei wat anders en ook die van mijn groepsgenoten.
Er kwam een nieuwe patiënt in de andere groep die mij nog kende van mijn vorige opname en in mij een gewillige prooi zag om al haar ellende op te storten maakte dat ik constant op mijn hoede was om haar te ontwijken.
Rust vinden werd steeds moeilijker en ik zocht ook minder de rust op, het ging steeds beter, ik ging steeds beter eten zonder na te denken.
Toen kwam het uurtje ontspanningsoefeningen, al wist ik dat dit geen goede zet zou zijn, ik deed mee in de hoop dat het nu zo onderhand wel zover zou zijn dat dit mij lukte.
Het begon met de ademhaling, het aller, aller moeilijkst en ik kreeg al heel snel het gevoel dat ik onder water gehouden werd en stikte, mijn linkerbeen voelde ik verkrampen en mijn voet stond weer achterstevoren.
Stoppen en uitzitten, nam ik het wijze besluit, stoppen en zachtjes vertrekken was vele malen beter geweest.
Ik probeerde mij af te sluiten maar in mijn ooghoeken zag ik armen en benen ontspannen en inspannen en door de lucht zwaaien en een verpleegkundige die als een grammofoonplaat maar bleef doorgaan.
Mijn linkerkant werd zwaar en gevoelloos, de conversie is niet weg bedacht ik mij in paniek en zwaar teleurgesteld, al een hele tijd naar de achtergrond maar nooit weggeweest.
Een bom van opgekropte emotie en spanning ontplofte er in mijn borst, de grammofoonplaat stopte en de verpleegkundige vroeg zichtbaar geschokt wat er gebeurde, alle ogen op mij gericht.
Met de woorden; ik wil hier niet zijn, ben ik de kamer uitgevlucht, zij mij van achterna, in mijn ooghoeken zag ik de verbijstering van de wachtenden in de wachtkamer van de psychiater waar ik voorbij moest.
Door het racen naar mijn kamer, had ik mij weer bij elkaar geraapt en kon ik de verpleegkundige geruststellen dat er niet zoveel aan de hand was.
Mijn lichaam herstelde zich snel maar mijn linker oor was dichtgeklapt, buiten de piep kwam er ook een ruis in mijn hoofd en hoorde ik links niks meer.
De middag heb ik gebruikt om na te gaan wat er allemaal gebeurde in mijn binnenwereld, een duidelijk signaal van vermijding.
Vermijding door mijn aangepaste gedrag wat eten betreft, niet voelen wat het doet maar gewoon doen.
De angst om aangekomen te zijn, de angst om met mijn eetstoornis aan de slag te gaan, de angst om naar huis te gaan, de angst om het minderen van medicatie, de angst voor mijn leven, de angst van het overzicht kwijt zijn.
De angst van loslaten en loslaten de enige optie is om niet te verzuipen en van de andere kant dat als ik loslaat, ik verzuip.
In ieder geval tijd om naar huis te gaan en nu ik thuis ben gewoon nog even helemaal niks, toegeven aan de vermoeidheid, tot rust komen en weer gaan voelen en het laten beleven.
En voor wie het weten wil, 2 kilo meer van mij.






woensdag 26 april 2017

Droog je tranen Pierrot

Al onze medewerkers zijn in gesprek,
een ogenblik geduld alstublieft,
Blijft u aan de lijn,
u wordt zo spoedig mogelijk te woord gestaan.

Ik blijf aan de lijn tot ik een ons weeg.

Alweer bijna een maand verder na mijn laatste blog en ik heb gewacht en gewacht en nog meer gewacht, op niks nada noppes.
Wel ben ik kort er na opgenomen in het ziekenhuis om sondevoeding op te bouwen, wat weer een avontuur op zich was.
Ik blijk een natuurtalent te zijn om overal een groot circus te maken helaas krijg ik niemand aan het lachen, zelf speel ik de rol van Pierrot, de huilende clown.
Op donderdag werd ik opgenomen, niet voordat ik gezien was door de psychiater en psychiatrisch verpleegkundige, dat is de regel als er een psychiatrisch patiënt wordt opgenomen.
Of zij nog iets voor me konden betekenen werd er gevraagd, nou nu je er toch bent, wil ik wel begeleiding want ik weet niet wat sondevoeding gaat doen met mijn eetgestoorde brein.
Goed dat ik dit aan gaf vonden ze en dat kon geregeld worden, fijn!
En het werd pittig, niet zozeer het idee dat er voedsel mijn lijf ingedruppeld kwam maar het maakte allerlei emoties op, heftig, heb wat afgejankt daar.
En confronterend, zo raakte ik de eerste dag helemaal in paniek van de broodkar, ik moest ter plekke kiezen wat ik wilde eten, teveel keuzes in zo'n korte tijd.
Zo verstrengeld zat ik dus in het web van de anorexia.
Alleen begeleiding is er niet in het weekend, gevalletje vanzelfsprekend niet aan gedacht.
Op zondagochtend komt de internist van dienst langs, een klein propperig vrouwtje met een grote wapperende witte jas en vertelt op autoritaire niet van deze tijd dokterstaal dat ik 's maandags met sondevoeding naar huis kon.
Een keer knipperen met mijn ogen en mevrouw was alweer weggestoven, de grote witte jas achter haar aan waaiend.
Morgen al, dacht ik in paniek, wil ik dit wel, amper gewend aan de sondevoeding dit in mijn uppie thuis voortzetten met alles wat het met elke druppel emotioneel loswrikte.
Op maandag werden we overvallen door twee verpleegkundigen die vakkundig van top tot teen controleerden op doorligplekken en vlekken.
Ze smulden van mijn rode kont, er werd door de een gepord met de wijsvinger, de ander volgde en samen prikten ze er lustig op los alsof mijn billen het klavier van de piano was er kwam alleen geen geluid uit, ik had eigenlijk, bedenk ik mij nu, een lekkere dikke scheet moeten laten.
Over scheet gesproken, elke avond werd er midden in de kamer gevraagd wie er gepoept had die dag.
Maar op mijn kont terug te komen, die werd goedgekeurd, de rode plekken waren wegdrukbaar werd er geconstateerd en ik kwam er met een waarschuwing mee weg.
Van enige privacy is geen sprake meer tijdens een opname, iedereen geniet van elkaars poep en wandelgangen.
Na deze overval verscheen er een diëtiste naast mijn bed, ze kwam regelen hoe de thuiszorg de sondevoeding ging overnemen.
Nou, ik weet helemaal niet of ik wel met sondevoeding naar huis ga, het voelt niet goed, ik weet niet of ik dit allemaal wel aan kan, die sondevoeding en twee keer per dag de thuiszorg over de vloer.
Verbouwereerd vertelde ze mij dat de dokter hierover moest beslissen.
Nadat ik haar verteld had dat de dokter dit niet beslist maar dat ik zelf heel goed mijn eigen beslissingen kon nemen.
Een uurtje later kwam dokter Wapper aangestoven, zette zich schrap naast mijn bed en vroeg wat dit te betekenen had.
Toen ik haar probeerde uit te leggen dat mijn eetgestoorde brein dit thuis niet kan verwerken, reageerde ze dat dit toch de afspraak was.
Dat het een korte opname was om de sondevoeding op gang te brengen om aan te sterken en in gewicht aan te komen en nu wilde ik dat niet?
Nee dat wil ik niet, ik wil niet met sondevoeding naar huis zonder dat ik weet wat er gaat gebeuren.
Als Rintveld op korte termijn de behandeling kan overnemen wil ik er wel over denken, ik ga dit niet doelloos aan.
Dan moet u het zelf maar weten en wapper was weer weg.
De verpleegkundige die bij deze visite aanwezig was kwam even later terug en vertelde mij dat dokter Wapper het helemaal niet begreep en ik groot gelijk had, ze kreeg bijval van mijn buurman die meegeluisterd had.
Maar ze durfde zich er niet mee te bemoeien omdat ze laatste jaars leerling verpleegkundige was en bang was om een slechte beoordeling te krijgen, het arme schaap.
Even later komt de psychiatrisch verpleegkundige heel begripvol vragen wat er aan de hand is.
Ik breek en vertel huilend heel de situatie, hoe bang ik ben om doelloos en zonder enige begeleiding met sondevoeding naar huis te gaan.
Ze besluit dat ze contact op gaat nemen met Rintveld, goed plan, geeft ook enige druk naar Rintveld toe.
Rintveld geeft niet thuis maar ze krijgt maar ze krijgt wel een afspraak om de volgende dag de psychiater van Rintveld te spreken te krijgen.
De volgende dag staat er weer een andere diëtiste naast mijn bed om de thuiszorg af te spreken en druipt ook onverrichterzake af.
De buurman heeft wederom meegeluisterd en blijkt een trouwe supporter te zijn, hij spreekt mij bemoedigend toe, toch wel fijn dat er geen geheimen bestaan op de kamer.
De psychiatrisch verpleegkundige komt op het tijdstip van haar afspreek met Rintveld naar mij toe met de mededeling dat de psychiater geen tijd heeft door een spoedje, dat ze het later op de middag het nog eens gaat proberen.
Om een uur of vier komt ze terug, ze heeft Rintveld gesproken.
Ze kunnen nu niets voor mij betekenen maar 18 april komt er een nieuwe psycholoog die zo spoedig mogelijk contact met mij opneemt.
Ik kan dus met sondevoeding naar huis, vindt ze, er is een concrete datum maar twee weken verder.
Ik dacht het niet, 18 april betekent niet dat er dan ook direct hulp vanuit Rintveld, vertrouw heel die toko niet meer en ik ga 's avonds zonder sondevoeding naar huis.
Heel de opname is niet voor niks geweest, ben wat uitgerust en weer wat op krachten gekomen.
Verder kan ik niets anders dan afwachten, helaas de energie raakt al snel weer op en de kilo die ik aangekomen was ook.
Vorige week was het 18 april de dag van de nieuwe psycholoog, de dag dat ik ook een afspraak had bij de internist, mijn eigen internist, niet Wapper gelukkig.
Hij vertelt me dat hij zich zorgen maakt, dat ik toch wel in de gevarenzone kwam en door mijn laconieke houding ook nog de vraag of ik wel behandeld wil worden.
Mijn laconieke houding komt voort uit een overlevingsstrategie, een oud patroon, ik ben de wanhoop nabij.
Op donderdag ben ik bij dr.Rossi en ook hij vindt dat het niet goed met mij gaat, hij heeft gemerkt dat ik na de opname niet meer helemaal bij ben, dat had ik ook al opgemerkt.
Van Rintveld nog geen taal of teken en ben het vertrouwen in hun behandeling nog verder verloren.
We besluiten de vrijdag nog even af te wachten en er maandag op terug te komen hoe verder.
Maar maandag was onze laatste afspraak, de beste man gaat twee weken op welverdiende vakantie.
Mijn rots in de branding moet ik ook nog twee weken missen, ik voel mij inde steek gelaten.
Op vrijdag ben ik bij mijn fysio en bemerken dat mijn voet weer in dwangstand staat, een stap achteruit en mijn angst nog groter, bang dat de conversie weer bezit van mij gaat nemen, het ging zo goed.
Vrijdagnacht is er weer een van ik hoef niet te slapen nacht, een wat moet ik nou nacht.
Het vertrouwen in Rintveld ben ik kwijt, ik wil er ook eigenlijk helemaal niet meer heen maar heb het gevoel geen andere keuze te hebben.
Als ik naar Rintveld ga sta ik ook door al mijn wantrouwen niet open voor behandeling.
Ik voel mij afhankelijk van mensen die ik niet vertrouw en weer vertrouwen krijgen wordt weer een proces van weken voor alles is uitgesproken in het gunstigste geval.
In het ongunstigste geval sta ik zo weer buiten, het gaat niet werken.
Ook voel ik door mijn dofheid en mijn zwakte dat ik niet meer de regie kan hebben over mijn eigen behandeling, aan hun overgeleverd ben en mij een kat in het nauw voel.
En wanneer komt het moment dat Rintveld tijd heeft, ik heb nog helemaal niks gehoord en ik heb geen tijd meer, mijn tijd raakt op, de eetstoornis neemt steeds meer terrein in.
Ik moet sterk genoeg zijn om de behandeling aan te gaan maar waar haal ik de kracht vandaan, ik kan het niet zelf.
Dan krijg ik de ingeving dat er nog een optie is, hoe ik tijd krijg en kracht, de PAAZ, daar kan ik aansterken, in ieder geval van mijn uitputting.
Ik heb gemerkt dat in het ziekenhuis het op vaste tijden hebben van eten en het toeziend oog een hele goede invloed hebben op mijn eten, ik kan mij overgeven aan de zorg die men mij geeft.
Ik schrijf een lange mail, hoe ik mij voel en wat ik vind dat een oplossing is op korte termijn en dit weer wat meer vertrouwen geeft om met Rintveld weer in zee te gaan, als dat nog nodig is denk ik te optimistisch.
Door de mail valt er al een deel van mij af, ik heb wat ondernomen en er is wel een keuze, een die ik zelf kan maken, een stukje onafhankelijkheid.
Afgelopen maandag tijdens mijn laatste afspraak voor de vakantie staat dr.Rossi open voor mijn oplossing.
Hij zou het bespreken met mevr. de Psychiater die het van hem overneemt, 's avonds krijg ik al een mail van haar dat zij mij vanochtend zou bellen.
Vanochtend krijg ik mail van de nieuwe psycholoog van Rintveld, ze heeft mevr. de psychiater gesproken maar kan op dit moment niets voor mij doen.
Ik moet wachten tot 2 mei dan is haar psychiater terug om te overleggen hoe verder, er is dus niks gebeurt in de afgelopen week, krijg zelfs de indruk dat ik niet eens meer in beeld ben.
Mevr.de Psychiater belt mij met twee optie's; een flex bed bij Rintveld, een korte opname om de ernst van de situatie duidelijk te maken, langs de achterdeur binnen dus, of zoals ik aandroeg de PAAZ en daarna verder kijken.
De beslissing was bij mij heel snel gemaakt, op deze, voor mijn gevoel achterbakse manier, ga ik niet met Rintveld in zee.
De PAAZ gaat het worden en ze ging het in gang zetten.
Een kwartier later belt ze al terug dat ze met het ziekenhuis gebeld heeft en dat ze accoord gaan, er moet nog wel een verwijzing gefaxt worden.
Vijf minuten later mailt ze mij de brief die ze wil sturen of ik er mee akkoord ga en ze hem kan versturen.
Drie uur later belt de PAAZ dat ik morgenochtend verwacht wordt, om half 10.
Het is nu nacht en door alle stress van tas inpakken en was wegwerken kan ik niet slapen en zit vol energie.
Vandaag begint een nieuw avontuur en hopelijk het begin van weer een weg omhoog, hopelijk de laatste, heb nu wel genoeg keren de bodem van de put gezien, tijd voor een beetje zonneschijn en een lach.

Droog je tranen Pierrot,
oh Pierrot,
droog je tranen,
droog je tranen,
droog je tranen Pierrot
en lach.







woensdag 29 maart 2017

Balen

Schreef ik in mijn vorige blog dat ik op zoek ging naar de motivatie voor in behandeling gaan voor mijn eetstoornis.
Verstandelijk wist ik dat ik het aan moest gaan pakken, gevoelsmatig een heel ander geval, een gevalletje angst om aan te komen, angst om meer te eten en helemaal lost te gaan, controleverlies.
De laatste paar weken begin ik fors klachten te krijgen, zich uitend in vermoeidheid, een afgevlakt toch wel somber gevoel, suf, duizeligheid.
Ik ben dof, doffe ogen doffe haren, doffe stemming, dof zoals de dunne meisjes die ik zag de eerste keer dat ik in de eetstoornis kliniek kwam.
De meisjes die mij ontzettend aangrepen, nu ben ik een van hen, het verschil is alleen dat ik geen meisje meer ben maar flink belegen in jaren.
Trots op mijzelf dat ik nu de noodzaak wel zie om te handelen en niet te wachten tot ik er letterlijk bij neerval.
Dit keer niet zoals met mijn conversiestoornis, tot stoppen gebracht worden doordat mijn lichaam ingreep en ik in mijn rolstoel terecht kwam en klaar met blind door rennen.
Of met de depressie een paar jaar geleden, doorgaan en er tegen vechten tot ik compleet uitgeput in de diepte verdween.
Mijn idee van ziek zijn is dat ik pas ziek ben als ik nergens meer toe in staat ben, knap dus dat ik nu wel de grens aan kan geven en gemotiveerd ben om de strijd aan te gaan.
Eerlijk gezegd ben ik mij een week of twee geleden kapot verschrokken toen ik stront beroerd wakker werd en ik mijn bloeddruk mat; 90/60 en een hartslag van 45, het moment dat de knop omging, dit gaat verkeerd.
Maar nu komt het, ik ben gemotiveerd voor behandeling, is er geen behandeling, daar sta ik dan.
Wat mis kan lopen loopt mis, zo noem ik het maar om het nog een beetje positief te doen lijken.
Maar eigenlijk bedoel ik wat een ballentent heel dat Rintveld.
Het begon al met de intake, eind december, die niet door ging wegens ziekte en maar liefst 6 weken opgeschort werd omdat ze per 6 weken plannen.
Begin februari de intake, een hele goede intake, eerlijk is eerlijk en dan zou ik 5 motivatiegesprekken krijgen.
De eerste was eind februari, de tweede zou twee weken later zijn, mevrouw de psycholoog had een week vakantie.
Die afspraak ging niet door, mevrouw was ziek, afspraak werd verzet maar liefst met anderhalve week.
Helaas pindakaas, die afspraak vond ook niet plaats mevrouw was nog ziek en wanneer mevrouw terug was dat wist de telefoniste niet, het kon nog wel even duren.
Maar omdat ik de pechvogel van het jaar ben zou er geprobeerd worden om mij bij een andere peut onder te brengen, ik zou nog terug gebeld worden.
We zijn nu een week verder, het mens is nog aan het zoeken en iedereen van achterna aan het lopen, wie er een gesprekje wil met de pechvogel van het jaar.
Tenminste dit neem ik aan want een telefoontje heb ik nog steeds niet gekregen, ook niet vanuit het fatsoen om te vertellen hoe de vlag erbij hangt.
Mijn vlag hangt er niet zo fraai bij, dr.Rossi zou contact op gaan nemen met Rintveld.
Toen kwam de klap voor mijn kop, hij had met mevrouw de psychiater overleg gehad en zijn van mening dat de tijd begint te dringen.
Ik rekening moet gaan houden dat een andere optie is, een opname in het ziekenhuis met misschien zelfs wel overgaan op sondevoeding.
Die kwam binnen, al is mijn eerste reactie er een van maar zo erg is het toch niet.
Ziekenhuis, sondevoeding waarom is het zo moeilijk om niet gewoon een paar extra boterhammen te eten of een aantal flesjes nutridrink achterover te slaan.
Zo simpel is het niet, alles wat ik naar binnen werk is geen eten maar kcal. zo erg dat ik mijzelf er op betrapte dat ik zelfs de suiker op mijn cracker afweeg en het dagboek van het Voedingscentrum nauwkeurig bijhoud om niet boven de 1500 kcal, uit te komen.
Voor iemand met anorexia werk ik nog heel veel naar binnen en kots het ook niet uit maar is nog steeds te weinig.
De gedachte om als een gans volgepropt te worden misschien zo gek nog niet is, het sleurt mij over de drempel van de kilo's heen, eigenlijk wel de manier die bij mij past, alles of niets, de vicieuze cirkel in een keer doorbroken.
Als de deur naar Rintveld weer zou open gaan is mijn vertrouwen niet heel erg groot meer, afspraken kunnen zomaar niet doorgaan en weken opgeschoven worden.
Ik verwacht en weet dat het een pittige behandeling betreft en het idee dat het zo maar zou kunnen dat het een doe het zelf cursus wordt maakt niet dat ik mij compleet openstel.
Voor nu wacht ik nog maar even af wat er gaat gebeuren maar baal verschrikkelijk dat ik op tijd aan de bel getrokken heb en toch door moet gaan tot ik er bij neerval.





woensdag 1 maart 2017

Motivatie

Afgelopen maandag had ik mijn eerste gesprek bij de eetstoornis kliniek, de eerste van vijf gesprekken.
Vijf gesprekken om te kijken of ik gemotiveerd ben om mijn eetstoornis aan te pakken en wat mijn motivatie dan is en wat voor behandeling eventueel passend is.
Mijn eetstoornis, tja daar ben ik van verschrokken toen mijn psychiater twee weken geleden mij vertelde dat ik geen eetstoornis NAO heb waar ze mij mee verwezen had maar dat het duidelijk een gevalletje anorexia nervosa is.
Zoals met alle diagnoses die de revue inmiddels gepasseerd zijn, was mijn eerste gedachte dan ook; het is overdreven, het valt wel mee.
Zo mager ben ik niet, ik heb maar 3 kilo ondergewicht, mijn bloedwaarden zijn goed, ik eet nog best veel en ik val nog niet om.
Het laatste is wel een punt bij mij, doorgaan tot ik er bij neerval, zo ging het met mijn hernia, mijn conversiestoornis en mijn depressie, totaal gecrasht.
In het kader; ik moet goed voor mijzelf zorgen, al ik dit keer toch hard aan de rem moeten trekken.
En als ik eerlijk ben dan liegen de reactie's van de buitenwereld er ook niet om.
Reactie's over hoe dun ik ben komen er bijna niet meer of zoals afgelopen week, ik behandeld werd als een ziek, breekbaar vogeltje in mijn rolstoel door een onbekende taxichauffeur.
Of mijn zoon of die geen krachtmeting wilde doen omdat hij bang was dat hij mijn arm brak met mijn kippenpolsje.
Als ik eerlijk ben steken ook de botten overal uit en is het bot van mijn bovenarm en bovenbeen voelbaar.
Ik ben sloom en doodmoe bij alles wat ik doe en de concentratie is ver te zoeken.
Daar zat ik dan afgelopen maandag in de wachtkamer met de dunne meisjes, die volgens dr.Rossie ouder zijn dan dat ze er uit zien.
Dat is dan een voordeel dat ik er jonger uit zie maar ben bang dat dit op mijn leeftijd net andersom is, helaas.
Dit keer keek ik toch wel met een andere blik naar deze dames en voelde ik mij geen kamerolifant op de verkeerde plek maar zag dat ik toch wel een van hen was qua omvang.
Een dik uur duurde het gesprek op zoek naar de voordelen, nadelen en mijn hulpvraag die ik nog steeds niet weet te formuleren.
Moeilijk je eigen ergens binnenlullen terwijl je er eigenlijk niet wil zijn en niet behandeld wilt worden.
De controle van het wel of niet eten, compenseren en het aantal kcal tellen loslaten en zoals het een goed eetgestoorde betaamd; aankomen, de cijfers op de weegschaal naar boven zien schieten, van 43 hoppa naar 80 kilo, in een keer met mijn ogen knipperen.
Dag en nacht eten in mijn hoofd loslaten, de angst voor wat er dan gebeurd, bang om de diepte in te duiken, ik weet alleen niet welke diepte, misschien wel geen maar dat weet ik natuurlijk niet vantevoren.
Toch kwam ik wel tot een goed begindoel, kunnen vertrouwen op de behandeling en niet meer afvallen, vooruit een kilootje aankomen als start.
Nou, dat had ik verstandelijk toch maar eens goed bedacht maar toen de psycholoog mijn doel van een kilo aankomen herhaalde vloog de paniek me naar de strot.
Tot overmaat van ramp vroeg de psycholoog ook nog de alom bekende psychologenvraag;
wat gebeurt er nu met je?
De strikvraag om me nog eens lekker in te wrijven hoe ik me voelde en het ook nog eens moest gaan vertellen wat ik voelde.
Goed muts daar heb je me zitten; ik heb een dik vet probleem, tenminste nog iets wat aan de maat is.
Ik wil van de dwang af, de dwang want zelf ben ik totaal niet dwangmatig van aard.
De dwang die ik niet wil laten groeien tot een dwangstoornis.
Op dit vlak wil ik niet groeien en er nog een DSM stempel bij vergaren, in mijn ogen de meest verschrikkelijke stoornis die ik me maar kan bedenken.
Welke behandelmogelijkheden ze konden bieden wilde ik niet meer horen, teveel voor een eerste gesprek.
Of ik nu een echte motivatie heb en of we een deal hebben, weet ik nog steeds niet, ik geloof het wel maar vindt het allemaal nog te eng om het onder ogen te zien.

EEN KLEINE IMPRESSIE VAN EEN DIK VET PROBLEEM:







donderdag 2 februari 2017

2X6



Doodmoe lig ik nu bij te komen in mijn bed van alle indrukken die ik vandaag heb opgedaan.
In alle onrust komt heel de film weer aan mij voorbij, wat ik zag, wat ik voelde en ervoer,
wat er gevraagd werd, verteld, wat ik zei en geantwoord heb.
Mijn intake bij de eetstoornis kliniek, vol schaamte ging ik er als 50 plusser heen en over een torenhoge drempel omdat ik eigenlijk niet geholpen wil worden.
Gedwongen om de kilo's er aan te eten tot het weer helemaal door zou slaan naar de andere kant.
Een kliniek voor jonge pubermeisjes met anorexia en ze zouden mij zien aan komen op mijn leeftijd en nog aardig aan gewicht met mijn 43+ kilo's.
De rolstoel onvriendelijke ingang bevestigde dit alleen maar en gelukkig was de taxichauffeur zo lief om met mij mee naar binnen te gaan om te kijken waar ik mij moest melden.
Gelukkig was ik ruim op tijd en kon ik in de wachthal de sfeer opsnuiven, inmiddels met alle wachtkamer ervaringen, ben ik daar een ster in geworden.
Het wemelde er van de jonge meisjes met de luciferarmpjes en beentjes maar het meest trof mij nog de blik in hun ogen, dof, net zo dof als hun haar.
De toonloze stemmetjes, zacht, te zacht, alsof elk woord er een teveel is, energieloos en dof.
Geen giebelende, springende, lachende, gillende pubermeiden maar piepkleine dooie vogeltjes, dat raakt ieders moederhart, zo ook het mijne, ach meisjes toch.
En daar zat ik dan dit alles te aanschouwen, mijzelf bedenkend wat ik er deed, ondertussen uitgroeiend tot kamer olifant in mijn rolstoel, een oude kamerolifant die de plaats van zo'n jong wezentje in zit te nemen.
Al mijn oude patronen van wat doe ik hier, ik mankeer niks werden weer volop in werking gezet.
Een jonge psycholoog, type mijn zoon, leuk en aardig dus, kwam mij halen voor een ongestructureerd interview.
Gelukkig ongestructureerd, geen saaie vragenlijsten met hokjes aankruisen met eens of oneens, helemaal of niet eens of oneens waar ik telkens de neiging bij krijg om net het tegenovergestelde aan te kruisen van het antwoord dat ik wil geven.
Aan de hand van vragen mocht ik gaan vertellen en ik heb nog nooit zo iets confronterends meegemaakt.
Die denderde binnen, het gaat niet over aan komen of afvallen, over wat de weegschaal aangeeft maar over de obsessie met eten, dat dit mij de hele dag bezig houdt.
Wat eet ik, wanneer eet ik, hoeveel eet ik,  hoe kan ik compenseren, lijsten bijhouden op de site van het voedingscentrum.
Mijn zoals ik het noem eetbuien; 6 snoepjes en nog eens 6 snoepjes, mijn dag verpest en hoe dwangmatig dat is 2x6 snoepjes.
Ik die van iemand die alles geordend en doordacht doet de kriebels krijg, ben obsessief bezig met eten.
Die 2X6 snoepjes staan voor mij symbool dat ik er niet meer omheen kan; ik heb een eetprobleem, een eetstoornis NAO.
Behoorlijk ondersteboven reed ik bij deze jongeman het kamertje uit, om na een pauze weer binnen te rijden bij de psychiater.
Weer een gesprek; of ik wel geholpen wil worden, wat mijn verwachtingen zijn van een behandeling, hoe ik dacht dat deze er uit moest gaan zien, wat de voordelen zijn voor mij van de eetstoornis en hoe ik er uit zie.
Dat ik nergens echt toe kom omdat ik de hele dag aan eten denk, daar wil ik wel van af maar aankomen is weer een heel ander punt.
Ik ben bang om door te schieten naar weer boven de 70 kilo en het lichaam wat ik nu heb past ook weer bij waar ik nu sta.
Het gevoel dat ik alle ballast van mij afgegooid heb, letterlijk en figuurlijk en ik nu pas met mijn leven begin, het besef dat ik mijn eigen wensen en verlangens heb, een ik gevoel en niet meer wil leven zoals ik denk dat anderen wil dat ik leef.
Het gaan leven en het aankomen moeten dan wel met elkaar in balans zijn, doodsbang om zo wel de ene als de andere stap te nemen.
Het afvallen betekent voor mij ook het herstel van mijn conversiestoornis, hoe slanker ik werd hoe verder weg de afkeer en schaamte naar mijn lichaam en kwam het gevoel, mocht het over mijn lichaam gaan.
Alle voor en tegens tegen elkaar afgewogen neem ik toch de beslissing en kies ik voor de behandeling van de eetstoornis, als eten mij de hele dag bezig blijft houden zal het dwangmatige ook verergeren en worden er steeds meer dingen 2X6 en verval ik straks ook nog in een dwangstoornis.
Inmiddels uit ervaring weet ik dat je alles cadeau kunt krijgen wat je je van tevoren nooit kunt bedenken, zeg nooit nooit.
Als ik het nu niet bij de wortel aanpak stagneert hier vroeg of laat ook mijn herstel door.
Afgesproken is dat ik nu eerst 5 gesprekken krijg om te kijken hoe en wat, dat het geen behandeling wordt van eetlijsten en aankomen maar dat ik zelf ga bepalen wat ik nodig heb en hoe ik dat wil gaan doen om de vicieuze cirkel te doorbreken.
Ben ik er nog niet aan toe mag ik op elk moment stoppen en weer terug komen als ik zover ben.
Dat geeft wel vertrouwen dat dit mijn proces is en dat ik hier bij geholpen word, zonder voorgeprogrammeerd programma, zonder dwang want dat werkt niet bij mij.
Vandaar dat ik van die 2X6 af moet zien te komen.

zaterdag 31 december 2016

Wensballon



De laatste dag weer van een omgevlogen jaar maar dat schijnt zo te gaan naarmate je ouder wordt.
In januari zeg je; voor je het weet is het alweer zomervakantie, in september; voor je het weet is het alweer kerst en zelfs die is weer voorbij.
Op zich viel kerst heel goed dit jaar, geen eindeloos weekend zo ook oud en nieuw geen eindeloos weekend is.
Maar ik werk natuurlijk niet, voor mij zijn vrije dagen minder belangrijk, onbelangrijk zelfs.
Geef mij maar de gewone dagelijkse sleur, lekker duidelijk en vooral structuur of dit bij het ouder worden hoort weet ik niet maar ik functioneer dan het beste al kan ik dan het minste.
Vrije dagen maken dat ik hieperdepiep word en mijzelf een beetje kwijt raak in oude patronen van gaan met die banaan, verstand op nu en blik op oneindig.
Het gebeurt mij nog steeds dat ik in mijn oude modus verval; net doen alsof.
Net doen alsof; ik alles leuk vind, spanning en sensatie zoek en vooral leeg ben en weinig diepgang voel.
Zo ook de afgelopen dagen; ik kon de hele wereld aan, had tomeloze energie, slaap had ik niet nodig en mijn lijf voelde sterk en vooral dik, dikke ik, sterke ik, onaantastbare ik, oude ik.
Vreemd fenomeen dat dan mijn lichaamsbeeld ineens ook veranderd, mijn lijf wordt weer beresterk, het sterk zijn in de letterlijke zin van het woord, mijn lijf kan alles aan, mijn visitekaartje van vroeger.
Het visitekaartje was ook mijn omvang, dik en onaantrekkelijk, dit was mijn eigen kijk er op vast niet die van een ander.
Met sterk dik en onaantrekkelijk kon ik iedereen letterlijk op afstand houden en voelde het voor mij ook dat niemand dichtbij kon komen, vreemd dat dit beeld dan nu ook ineens terug komt.
Nu ik steeds meer gevoel en sturing in mijn been krijg, heb ik ook pijn, pijn in mijn heup en pijn tot in mijn tenen, de pijn die ik had door de hernia, zo voelt het maar gelukkig stukken minder.
Raar dat deze pijn ook weg was de afgelopen dagen.
Nu is het er weer en ben ik er weer, de fysio heeft mij weer terug doen landen, landen in mijn gevoel zakken in mijn lijf.
Al voelt mijn lijf nog steeds dik, ook door alle troep die ik de afgelopen dagen heb gegeten, vooral zoete troep terwijl ik nooit van zoet hield.
Normaal duurt het weken voor ik weer terug in mijn nieuwe ik ben, nu een half uur, vooruitgang welke ik het afgelopen jaar heb geboekt.
Vorig jaar liet ik een wensballon op en het jaar ervoor ook en een paar vooraf gaande jaren ook.
De wens de hoop dat het dat jaar niet zo donker en zwaar zou zijn, dat ik licht mocht zien aan het einde van de tunnel.
Dit jaar heb ik geen wensballon gekocht, ik heb het dit jaar niet nodig.
Ik heb wel wensen, heel veel wensen en nog steeds waar sta ik volgend jaar om deze tijd.
Maar het is allemaal niet meer zo belangrijk, het komt wel goed en het loopt zoals het loopt.
Nog steeds verbaas ik mij over mijn berusting, mijn diepe gevoel en weten dat het goed komt.
Het komt goed als de tijd daar is, het gebeurt als de tijd er rijp voor is, ik loop weer als mijn lichaam zegt dat het kan lopen en dat is weer als ik er mentaal aan toe ben.
Afwachten dus, niet afwachten door niets doen maar afwachten tot ik er echt klaar voor ben zowel fysiek als mentaal.
Ik heb dus niks te wensen, ik ben best tevreden met hoe het nu gaat, de weg die ik bewandel, een hele moeilijke weg, door alle moeilijkheid voel ik dat ik groei als mens en ben ik blij dat ik dit mag meemaken.
Vorig jaar had ik niet verwacht dat ik dit ooit zou zeggen maar ik heb een kans gekregen die niet veel mensen zullen krijgen; ontdekken wie je werkelijk bent.
Als ik terug kijk zou ik het ook niet over durven doen, blij dat ik toen niet kon vermoeden wat een zware jaren ik voor de boeg had en misschien nog wel heb.
Maar dit jaar voor mij geen wensballon, ik ga onbevangen het nieuwe jaar in.
Goed uiteinde voor iedereen en geluk, voorspoed en gezondheid in 2017!

maandag 26 december 2016

Jaarwisseling

Het is weer zo'n nacht, 2 uur en 3 minuten wijst de klok en ik ben klaar wakker.
Zo te voelen sla ik deze nacht ook weer over, klaar wakker ondanks de lorazepam die ik een paar dagen slik omdat ik een paar nachten klaar wakker was.
Deze nacht weet ik de reden, kerst, drukke kerst, geen verkeerde kerst dit jaar, kerst zonder diepe somberheid maar wel een zee van prikkels.
Zwaar overprikkelt dus, wat betekent onvermoeibaar, elke golf van prikkels die over mij heen spoelt maakt dat mijn energielevel omhoog vliegt.
Fijn, zo lijkt het, tot ik total los ben, na kerst ter aarde stort of zo hyper word dat ik de wereld door een roze bril ga zien.
Voor het laatste slik ik de lorazepam om de rem er op te zetten, ik kan slapen om goede energie op te bouwen. en niet in het ergste geval weer in een manie terecht kan komen.
Door deze kerstdagen besef ik weer goed waarom mijn wereld zo klein is, ik normaal gesproken structuur houd en niet aan feesten en andere drukke zaken doe tenzij ik het echt de moeite en de rekening waard.
Kersttijd betekent ook weer een tijd van terugblikken op het afgelopen jaar.
2016 was niet eens een verkeerd jaar, zo ongeveer wel het beste jaar van de afgelopen jaren sinds ik ziek ben.
Er is vooruitgang, mijn leven is nog geen feestje maar geen jaar van diepe somberheid en depressiviteit.
Wel een van gezinstrubbels of beter gezegd zware pubertrubbels, van die trubbels waar ouders wakker van liggen.
Startend in januari waar pubert misschien wel een klap van de molen kreeg en alle puberhormonen in een keer tot explosie gekomen zijn.
Het moment wanneer heel de wereld lijkt te vergaan op het moment dat je te horen krijgt dat je zoon een ongeval heeft gehad.
Maar ook hartstikke trots dat oudste zoon zijn bachelor heeft gehaald en blij dat middelste zoon een opeleding gevonden heeft waar hij helemaal achter staat, opticien niet zomaar een opleiding waar je even op komt om te gaan doen.
Na begin dit jaar de diagnose ADHD als sticker er bij gekregen te hebben, ben ik ook op de juiste cocktail van medicatie ingesteld.
Door de diagnose en de diagnostiek die hier bij komt kijken is veel duidelijk geworden over een deel van de oorsprong van mijn problematiek.
Mijn onrust, de chaos die ik om mij heen creër, geen structuur en niks af kunnen maken, prikkels opzoeken en de daarbij behorende problemen en vooral het gevoel van mislukken, mijn best doen en het toch niet kunnen waarmaken en het vermijden van zaken.
Niet al mijn problemen worden hier mee opgelost, anders was ik klaar geweest met mijn therapie, een heel stuk persoonlijkheidsproblematiek is hardnekkig en vergt nog heel wat vallen en opstaan en knokken en vechten tegen mijn schema's en modi.
Op het ogenblik zijn dr.Rossi en ik aan de slag met mijn kindsdelen; het boze kind en het gekwetste kind. Vroeg ontstane delen ontstaan uit onveiligheid en het niet geborgen voelen; de machteloosheid, de pijn, het verdriet, de drift en een enorme woede en diepe angst.
Het nooit geleerd hebben van emotie en het nooit mogen uiten van emotie, geen weerwoord mogen hebben en geen eigen mening kunnen uiten. Het gevoel van onrecht en onmacht.
Door mijn temperament er ook geen vat op hebben en daarom leren onderdrukken door onverschilligheid, aanpassing, strengheid naar mijzelf, minderwaardigheid en mijzelf overschreeuwen om een houding aan te nemen welke ik dacht dat wel goed zou zijn.
Al die emotie's komen nu los, als een ongeleid projectiel komen ze nu uit mijn tenen naar boven, kinds en kinderlijk, voel ik mij een kind maar ben ik ook nog volwassene, moeder, echtgenoot en weet wie niet allemaal nog meer.
Soms versmelt ik samen met pubert zijn problemen, de pijn van hem voelt als mijn pijn van mijn puberteit maar kan ik hier niet veel mee, ik moet hem als moeder helpen.
Maar ook ben ik jaloers op hem, op alle hulp die hij krijgt waar er niemand voor mij was en ik zelf naar oplossingen moest zoeken, zelf de weg in mijn leven moest zien te vinden.
Het altijd maar onderdrukken van mijn diepe onderlaag, het maar doorgaan en doorgaan tot ik stil gezet werd door de hernia, klaar met rennen.
Ik had eerder moeten stoppen, de paar maanden ervoor toen ik 's ochtends in de spiegel keek en een stem in mij zei; "ik kan niet meer, dit houd ik niet meer vol"
Had het iets gescheeld, ik denk het niet, of wel ik was niet in de rolstoel gekomen door mijn conversiestoornis, psychisc was ik toch wel in de knel gekomen.
Maar als ik geen conversiestoornis gehad had, zou de psychische hulp ook vele malen minder geweest zijn.
En daar ben ik dankbaar voor, ik mag helemaal veranderen, ik mag groeien waar het heel lang geleden gestopt is.
Ik mag worden wie ik echt ben en eerlijk is eerlijk bijna niemand krijgt die kans, voor mij een lot uit de loterij hoe zwaar ook, maar door mijn verleden ben ik ook zo sterk geworden dat ik dit proces door kan ploeteren.
Mijn vele kilo's afvallen wat nu tegen mij werkt heeft er wel voor gezorgd dat ik lichamelijk vooruit kom.
De walging en schaamte voor mijn dikke lichaam zijn weg, de fysio mag naar mij kijken en we kunnen eindelijk aan de slag met mijn lijf.
Geen krampaanvallen meer al bij de gedachte dat ze naar mij keek, ze mag mij aanraken zonder dat ik mij vies voel, ik kan mijzelf aanraken zonder gevoel van walging en schaamte, zonder mijn gevoel uit te schakelen.
En er is vooruitgang, ik heb weer gevoel in mijn benen en ik heb weer de kracht.
Ik ga lopen, dat is mijn doel en diep van binnen weet ik dat dit mij gaat lukken, zonder krukken, beugels, rollators en anderen attributen.
Ook niet het snot voor mijn ogen trainen maar afwachten wat er gebeurt.
Een vreemd gevoel, gewoon afwachten wat er gebeurt, nieuw voor ongeduldige ik maar het geeft een ontzettend gevoel van rust en verwondering wat er gebeurt.
Soms gaat het snel, soms gebeurt er een tijdje niks, soms te snel en een stap terug, elke week verwonderen de fysio en ik samen wat een lichaam allemaal kan en hoe het  zich herstelt.
Geen operatie zoals de heren dokters voorspeld hebben om mijn spieren en pezen langer te maken, mijn lichaam doet het zelf.
Mijn hoogtepunt voor nu is dat ik kan staan, op mijn tenen omdat mijn linkervoet nog in spits staat maar wel met het gewicht op beide benen en wat voelt dat groot.
Lopen is het nog lang niet, ik bedoel echt lopen zonder vreemd loopje en overbelasting.
Lopen zal ook niet betekenen dat ik voorgoed uit mijn rolstoel kan schat ik, spanning zal mijn zwakke punt blijven maar daar kan ik heel goed mee leven.
Voor mij een hoopvol 2017; met ups en met vele downs, de realiteit niet uit het oog verliezend, wel is zeker dat het een avontuurlijk jaar wordt vol verandering wat het ook weer doodeng maakt.
Fijne jaarwisseling.






woensdag 21 december 2016

grootmoeder



"Maar grootmoeder, wat heeft u dikke benen"

Zo voelt het, het volgende deel in mijn al lang lopende carriere welke therapie heet.
Mijn weg naar het volgende gebouw, de eetstoornis kliniek.
De kliniek voor de jonge graatmagere pubermeisjes, de eetstoornis kliniek.
Meisjes die ik vaak op het terrein van de instelling zie lopen.
Meisjes die mijn moederhart doen raken, zo jong en al zulke grote problemen.
Ach meisjes toch, hoe is het zover gekomen, blijf geloven dat je beter wordt, dat het beter wordt.
Vanochtend werd ik gebeld en mag ik komen voor de intake voor de behandeling van mijn eetstoornis.
Ik schrok me dood, zo snel al, volgende week, niet volgende jaar zoals ik het voor mij uit heb geschoven.
Drie dagen na kerst, twee dagen voor oud en nieuw, dagen van eten, eten en eten, hoe krijg je het verzonnen.
Ik wil helemaal niet, ik heb geen probleem meer, ik eet best veel en met kerst helemaal, ik moet wel.
Deze "grootmoeder" neemt zomaar een plek in van een jong meisje die op de wachtlijst staat en zich uithongert, braakt, laxeert en 10 kilo lichter weegt dan ik.
Ik braak niet, ik laxeer niet, ik honger mij niet uit en ik heb dikke benen en een dikke kont.
Ze zien me aankomen, zo'n ouwe muts, zonder probleem, ik schaam me dood.
Mijn gewicht is al een paar weken stabiel en buiten een vitamine B1 tekort, ben ik zo gezond als een vis en voor dat tekort heb ik pillen.
Niemand zegt meer dat ik er slecht uit zie en in therapie gaat het er ook niet meer over.
Vooruit dan,  met een andere reden, het stagneert mijn voortgang in de therapie.
Als ik in de spiegel kijk zie ik gewoon mijn vertrouwde dikke lijf en bolle kop.
Mijn gewicht schommelt tussen de 44.8 en 45.4, 44.8 is goed, 45.4 is fout en na kerst zal het nog fouter zijn.
Als ik naar die kliniek ga moet ik aankomen, ik zeg wel dat ik wil aankomen maar ik wil niet aankomen.
De grip, ik ga de grip kwijtraken, het hek gaat van de dam, de kilo's vliegen er aan en er aan.
Met die kilo's zal heel mijn leven vergaan, alles zal mislopen, zo voelt het, alle remmen los.
Donder en bliksem, storm en regen, natuurgeweld en ik stond erbij en ik keek er naar.
Waar dit over gaat? Dit gaat over angst, de angst om te leven, de angst om te voelen, angst om kwetsbaar te zijn.
Angst om de ik te worden in mijn leven, de ik die groeit in therapie, de ik die buiten de veilige  muren van de therapie moet stappen, de wijde wereld in.
Geen therapeut meer waar ik bij oefen maar mensen met een mening, oordeel en gevoel waar ik rekening mee moet houden.
Mensen die alleen mijn oude ik kennen en verwachten dat ik nog hetzelfde ben, de sterke ik die heel de wereld schijnt aan te kunnen.
Mijn oude ik die ik niet meer in kan zetten als het nodig is, waar ik niet meer op kan vertrouwen.
Het vasthouden van mijn lage gewicht staat voor alle angsten die ik niet wil voelen, de stappen die ik niet durf te zetten.
Is het bij die pubermeisjes niet net zo? De angst om te ontplooien, de angst om volwassen te worden.
Misschien moet ik toch maar bekennen dat ik een eetstoornis heb en doet leeftijd er niet zoveel toe.
Ik ga naar de intake, ik ben gewoon eerlijk in hoe het is, grootmoeder laat ik in de kou staan.






Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...