Tijd

Tijd Ik droomde, dat ik langzaam leefde...
Langzamer dan de oudste steen.
M. Vasalis

vrijdag 12 mei 2017

Weer thuis

Sinds gisteren ben ik weer thuis van het logeerfeest op de PAAZ, een goede zet die opname nu ik er op terug kijk.
Ik was compleet uitgeput vertelde de psychiater bij mijn eindgesprek, dit bleek ook duidelijk uit de vragenlijst die ik aan het begin van mijn opname moest invullen.
Twee weken zijn tekort om hier ook helemaal uit te kruipen maar het begin is gemaakt, de rust en structuur aanhouden die mij daar opgelegd zijn thuis handhaven, de volgende stap.
Ik heb er geslapen, gegeten, geslapen en nog meer geslapen en gegeten, in een heel rustige groep.
Een groep waar ik niet zoals bij mijn vorige opname, twee jaar geleden, de hele dag mijn energie moest vergaren en mijn grenzen bevechten om heel de dag van de ene therapietoestand naar de andere te hobbelen, wat ik niet kon en nu niet kan en geen meerwaarde voor mij heeft.
Ik belandde de eerste week direct in het lange weekend van koningsdag, elke patiënt die naar huis kon was naar huis, uitslapen en niks doen op een zeer rustige afdeling, hoe fijn was dat.
Als mijn hoofd het kussen raakte sloten mijn ogen als vanzelf en was ik weg.
Zo heb ik een keer gehad dat ik 's avonds na het douchen nog even op mijn bed ging liggen omdat het nog een kwartier duurde voor het snoepwinkeltje open ging voor mijn nachtmedicatie en er ineens een verpleegkundige naast mijn bed stond of ik er uit wilde komen, het was tijd voor het ontbijt.
Eten ging steeds beter, ik gaf mij over en liet het tellen van alles wat ik binnen kreeg achterwege, ook dat gaf relatieve rust, het voelde als een vakantie waarin je eet en drinkt waar je zin in hebt en later als je thuis komt de schade wel onder ogen komt.
Buiten het gewone eten, vier zakken drop en de nodige vlaai en taart naar binnen gewerkt, elke dag was het er een feestje, van de koning die jarig was tot iemand die met ontslag naar huis ging en trakteerde.
Het tweede weekend ging ik naar huis voor een dag en een nacht en sloeg de paniek toe, de weegschaal die thuis wachtte, help, ga ik die negeren of ga ik schrikken van het getal.
Net voor vertrek het besluit genomen dat ik op de afdeling op de weegschaal ging staan, met een volle maag, kleren en schoenen aan, een verpleegkundige die het getal noemde, gelukkig het viel mee.
Een getal van het kan vriezen en het kan dooien, door mijn kleding en volle maag, een getal wel hoger maar misschien ook niet door alles wat ik aan had, gerustgesteld naar huis dus.
De tweede week, een week van spanning opbouwen, twee tochtjes naar Zeist.
Het eerste naar mijn psychiater die contact gehad had met de psychiater van de PAAZ die vond dat de dosis van mijn medicatie te hoog was ten opzichte van mijn kleine lijf en wilde afbouwen.
Iets wat ik nu absoluut niet wil, niet nog meer ontregeling dan ik nu al ontregeld ben door alles wat er nog staat te gebeuren wat betreft de eetstoornis samen met de uitputting van nu.
Mijn tweede bezoek aan Zeist was aan Rintveld de eetstoornis kliniek, eindelijk een afspraak.
Een spannende afspraak maar na mijn ongenoegen geuit te hebben toch voldoende vertrouwen om er verder te gaan.
De komende weken heb ik er wekelijks een afspraak, niet om mijn motivatie te toetsen zoals de bedoeling was maar om te kijken hoe we de eetstoornis gaan aanpakken, welke behandeling bij mij past.
En toen begon het opbouwen van de spanning, tijdens een bezoekjes aan de Stayokay voor een bakje koffie kwamen de geluiden op mij af en ontstond er een piep in mijn hoofd en een strakke band rond mijn hoofd, teveel prikkels na de rustige omgeving van de PAAZ was mijn conclusie toen, niet iets om mij druk over te maken, een bekend fenomeen.
Er kwam en patiënt in de groep waar ik mij groen en geel aan ergerde en ik niet alleen, zo iemand die constant de aandacht naar zich toetrok, klaagde en zeurde maar vooral dat ze al mijn klachten nabootste, ze kon niet eten, ze was helemaal uitgeput, ze kon niet goed lopen, ze vond dat ze veel rust nodig had en weet ik het allemaal wat nog meer.
Misschien was het allemaal ook wel zo maar mijn gevoel zei wat anders en ook die van mijn groepsgenoten.
Er kwam een nieuwe patiënt in de andere groep die mij nog kende van mijn vorige opname en in mij een gewillige prooi zag om al haar ellende op te storten maakte dat ik constant op mijn hoede was om haar te ontwijken.
Rust vinden werd steeds moeilijker en ik zocht ook minder de rust op, het ging steeds beter, ik ging steeds beter eten zonder na te denken.
Toen kwam het uurtje ontspanningsoefeningen, al wist ik dat dit geen goede zet zou zijn, ik deed mee in de hoop dat het nu zo onderhand wel zover zou zijn dat dit mij lukte.
Het begon met de ademhaling, het aller, aller moeilijkst en ik kreeg al heel snel het gevoel dat ik onder water gehouden werd en stikte, mijn linkerbeen voelde ik verkrampen en mijn voet stond weer achterstevoren.
Stoppen en uitzitten, nam ik het wijze besluit, stoppen en zachtjes vertrekken was vele malen beter geweest.
Ik probeerde mij af te sluiten maar in mijn ooghoeken zag ik armen en benen ontspannen en inspannen en door de lucht zwaaien en een verpleegkundige die als een grammofoonplaat maar bleef doorgaan.
Mijn linkerkant werd zwaar en gevoelloos, de conversie is niet weg bedacht ik mij in paniek en zwaar teleurgesteld, al een hele tijd naar de achtergrond maar nooit weggeweest.
Een bom van opgekropte emotie en spanning ontplofte er in mijn borst, de grammofoonplaat stopte en de verpleegkundige vroeg zichtbaar geschokt wat er gebeurde, alle ogen op mij gericht.
Met de woorden; ik wil hier niet zijn, ben ik de kamer uitgevlucht, zij mij van achterna, in mijn ooghoeken zag ik de verbijstering van de wachtenden in de wachtkamer van de psychiater waar ik voorbij moest.
Door het racen naar mijn kamer, had ik mij weer bij elkaar geraapt en kon ik de verpleegkundige geruststellen dat er niet zoveel aan de hand was.
Mijn lichaam herstelde zich snel maar mijn linker oor was dichtgeklapt, buiten de piep kwam er ook een ruis in mijn hoofd en hoorde ik links niks meer.
De middag heb ik gebruikt om na te gaan wat er allemaal gebeurde in mijn binnenwereld, een duidelijk signaal van vermijding.
Vermijding door mijn aangepaste gedrag wat eten betreft, niet voelen wat het doet maar gewoon doen.
De angst om aangekomen te zijn, de angst om met mijn eetstoornis aan de slag te gaan, de angst om naar huis te gaan, de angst om het minderen van medicatie, de angst voor mijn leven, de angst van het overzicht kwijt zijn.
De angst van loslaten en loslaten de enige optie is om niet te verzuipen en van de andere kant dat als ik loslaat, ik verzuip.
In ieder geval tijd om naar huis te gaan en nu ik thuis ben gewoon nog even helemaal niks, toegeven aan de vermoeidheid, tot rust komen en weer gaan voelen en het laten beleven.
En voor wie het weten wil, 2 kilo meer van mij.






2 opmerkingen:

Mevrouw Williams zei

Wat heftig zeg, hoe gaat het nu thuis?

Marjoke zei

Hoi Marga, ik heb je verhaal weer met veel indruk gelezen, het is heel wat wat jij allemaal moet meemaken. Maar ook zoveel herkenning. Met mijn gewicht gaat het gelukkig goed, ben flink afgevallen maar niet doorgeslagen. Begrijp zo goed het effect van ontspanningsoefeningen. Ik heb mijn therapeut bedankt voor mindfulness in een groep. Dit trek ik niet en zal conversie weer terug laten komen. Ik doe nu mindfulness/voelen/ontspanning bij mijn psychosomatisch fysio. Helemaal in mijn tempo, dus 2x ademfocus is voor mij genoeg. Dit geeft meteen lichamelijke reactie maar door snel te stoppen kan ik de conversie tot nu toe nog steeds keren. Op deze manier voelt het heel vertrouwd. Blijft toch een vreemd fenomeen lichaam en geest.
Ik wens je heel veel sterkte en kracht verder bij het overwinnen van de eetstoornis. Ik heb er vertrouwen in dat je ook hier weer bovenop komt.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...